விதானையாரின் பெட்டையிடம் சிக்கிய விடலைப் பருவ நினைவுகள்!

எதிர் வாங்கில் வந்திருப்பாள்

என்னை விட உயர்ந்திருப்பாள்

புதிர் போட்டு புன்னகைப்பாள்

பூங் குழலால் உரசிடுவாள்

கதிர் பட்டு(க்) கண்ணுடையாள்

காதல் மொழி பேசிடுவாள்

புதிர் நீக்கி என்னிடத்தே

பூங்கோதை நீ வருவதெப்போ?

பின் இரவைக் கொன்று தின்ற பிலடெல்பியா- திடுக் திடுக் கதை!

என் மூச்சுக் காற்றில் உஷ்ணம் கலந்திருக்கிறதே. அதற்கான காரணம் தெரியாதவனாக நான் தவிக்கிறேனே, ஏன்??

ஓ அவளின் நினைப்பினால் தானே.

மௌனங்களால் மட்டும் உன்னை அடைந்து விட முடியும் என நான் கனவு கண்டு கொண்டிருந்த பொழுதுகளிலிருந்து உன் மீதான எனது மயக்க நிலையினைத் தெளித்தாயே, நீ யார்? வாய்க்குள் நுழைய முடியாத பெயர் கொண்ட உன் நினைவுகள் இன்னும் என்னை வருடிச் செல்கிறதே! மீண்டும் மீண்டும் என் நினைவுச் சுமைகளை அதிகமாக்கி உன்னைப் பற்றி எண்ண வைக்கிறாயே யார் நீ....